U wejścia do Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, przy ul. Kopernika 27, znajduje się piękny klasycystyczny budynek dawnego Obserwatorium Astronomicznego. Zarówno historia Ogrodu, jak i Obserwatorium sięga roku 1774. Wtedy to, po kasacji zakonu jezuitów (1773), Uniwersytet Krakowski poprzez Komisję Edukacji Narodowej otrzymał pałacyk Czartoryskich, położony w dzielnicy Wesoła. Jednak decyzja o utworzeniu w tym miejscu Obserwatorium Astronomicznego zapadła dopiero po przeprowadzeniu reformy kołłątajowskiej. Jednopiętrowy pałacyk został przebudowany, w latach 1787 – 1792, według planów architektów Stanisława Zawadzkiego (1743 – 1806) i Feliksa Radwańskiego (1756 – 1826), a swój obecny kształt otrzymał podczas kolejnej przebudowy dokonanej w połowie XIX wieku. Już podczas pierwszej przebudowy umieszczono na dachu kopuły obserwacyjne, tzw. „postrzegalnie”. Od 1792 roku mieściło się tu Obserwatorium Astronomiczne, najstarsza polska placówka tego typu. Natomiast w przylegającym doń Ogrodzie Botanicznym, w tym samym 1792 roku, powstała pierwsza na ziemiach polskich stacja meteorologiczna. Zadanie utworzenia Obserwatorium w Krakowie powierzono Janowi Śniadeckiemu (1756 – 1830), wychowankowi Alma Mater Cracoviensis, przyjacielowi i współpracownikowi Hugona Kołłątaja. Śniadecki od roku 1781 był profesorem matematyki i astronomii w Kolegium Fizycznym przy Szkole Głównej Koronnej i rok później wystąpił z projektem założenia i urządzenia Obserwatorium. Pomimo, że początkowo instrumentarium naukowe było bardzo skromne, Śniadecki śmiało nakreślił obszerny plan badań. Sam był wnikliwym i uzdolnionym obserwatorem, zajmował się między innymi wyznaczeniem współrzędnych geograficznych Krakowa, obserwacją dwóch pierwszych planetoid Cerrery i Pallady, historią astronomii, jak również był autorem obszernej monografii o Koperniku w języku polskim. To dzięki jego pracowitości i talentowi krakowskie Obserwatorium stało się znane ogółowi astronomów europejskich z końca XVIII wieku.